Πρώτο 300αρι. Και καλό!
Απόφαση. Να πάω. Τελευταία στιγμή, γιατί η πολλή τοξικότητα της καθημερινότητας βάραινε πόδια και μυαλό όλη την εβδομάδα. Είχα επιχειρήσει άλλες 2 φορές τα 300 αλλά... χάθηκα στον χρόνο.
Ο γνωστός «νόμος του Μέρφι» στα «καλύτερά» του, ακριβώς επειδή είμαι των φυσικών επιστημών και τυπικά τον απορρίπτω. Αποτέλεσμα 40+ λεπτά καθυστέρηση στο ξεκίνημα.
Όμως η απόφασή μου να πάω, άλλαξε... και τον νόμο! Ο καιρός υπέροχος, όχι «απέναντι», αλλά αντίθετα σε πολλά σημεία «μαζί». Η μέρα λαμπερή, εξελίσσεται πολύ θετικά, με καλό σταθερό ρυθμό, που τροφοδοτούνταν συνεχώς από τις εξαιρετικά καθαρές εικόνες της θάλασσας και των αγρών που σιγομύριζαν άνοιξη. Πρώτο κοντρολ Ξυλόκαστρο και συνέχεια για το δεύτερο, στην Ελίκη. Χαιρετώ τους.. επιστρέφοντες!
Στην επιστροφή, μετά από μια αναμνηστική φωτο στο σταθμό του αγαπημένου Οδοντωτού (που μετά από 130 χρόνια αδιάλειπτης λειτουργίας κοντέυουν να τον... κλείσουν οι «τεχνοκράτες»»), από το σούρουπο περιβάλλομαι από μια μεθυστική μυρωδιά καμμένου ξύλου καθότι σχεδόν σε κάθε σπίτι έκαιγε μια ξυλόσομπα ή τζακι.
Τρίτο κοντρολ «φουλάρω» με μια υπέροχη μακαρονάδα «αλ Στέφανο» με αμέτρητα «Grazie milla" από εμένα και "Grazie tanto" από εκεινον! Πιο κάτω το γνωστό ναρκοπέδιο του «παλιόδρομου» εεε της παλαιάς εθνικής ήθελα να πω, με αναγκάζει σε «σλάλομ» με τα αυτοκίνητα να φλερτάρουν επικίνδυνα με τον πίσω τροχό... μέχρι λίγο πριν την Κόρινθο.
Όμως ο ρυθμός εξακολουθεί σταθερά καλός και με τη δροσιά που σιγά σιγά άρχισε να με τυλίγει, σκέφτομαι ότι μπορεί και να τα καταφέρω... είναι εκείνες οι σκέψεις της πρώτης φοράς που σε στοιχειώνουν αλλά και σε ιντριγκάρουν... να πετύχεις.
Μετά την ολοσκότεινη και ολέρημη Κακιά Σκάλα, κάπου μετά τα Μέγαρα, «τα χρειάζομαι» από 3 απανωτές επιθέσεις μεγαλόσωμων αδέσποτων σκύλων αρκετά.. πεινασμένων για τα ήδη αρκετά κουρασμένα πόδια μου. Συνεχείς δυνατές φωνές και 3 απανωτά σπρίντ «τερματισμού» με μεγάλο κίνδυνο πτώσης με φέρνουν ασθμαίνοντα και με 200 σφυγμούς στο Μεγάλο Πεύκο όπου πλέον κοιτάω με υποψία κάθε σκιά, κάθε κίνηση χαμηλά ακόμη και σε απόσταση, θυμούμενος ότι παρακάτω συχνάζουν άλλες αγέλες και μετά άλλες.. Ευτυχώς όμως αυτές... έλειπαν, γιατί αλλιώς θα την είχα πολύ άσχημα σε ανηφορικό πλέον σκηνικό. Εϊναι πάντως εντυπωσιακό το πόσες αισθήσεις «αναπτύσσεις» όταν βρισκεσαι σε άμεσο κίνδυνο ζωής...
Ελευσίνα, 2πμ. Τελευταίος. Αλλά μέσα στον χρόνο. Περίφημα! Και το καλύτερο: η πρόσκληση «σε περιμένουμε στο 400αρι» από τον (γνωστό για τις υπεράνθρωπες επιδόσεις του, τουλάχιστον για εμένα) κοντρολιέρη. Αυτό, και η χειραψία και τα συγχαρητήρια που ακολούθησαν έσβησαν όλη την κούραση και μου άφησαν ένα χαμόγελο που κράτησε για πολλή ώρα μετά! Να είναι καλά όσα παιδιά ήταν στα κοντρολ ακόμη και τις «μικρές ώρες». Στην επιστροφή, σκεφτόμουν: υπάρχει κάτι καλύτερο από τα Brevets;
Λάζαρος Πολυμενάκος